ISRA’ MI‘RAJ PINANGKA PASEMON LAMPAH
(Inggil Abinaya)
Nalika wengi pinilih dados wektu suci, lan sepi dados gapura panggihing rasa, piyantun Jawa sinau mirsani Isra’ Mi‘raj boten namung minangka cariyos mukjijat, nanging minangka laku batin,
lampahing sukma kang minggah saking petenging dunya mlebet padhanging pepadhang Ilahi.
Isra’ Mi‘raj, ing pangertosan wiyar,
kadadosan minangka lelaku kasunyatan, lelaku kang boten saged kawujud kanthi raga kemawon, nanging mbetahaken rasa kang sampun wening, manah kang sampun sumarah,
lan cipta kang sampun kapangku dening eling lan waspada.
Nalika Kanjeng Nabi Muhammad ﷺ
kasangga dening Buraq,
tiyang Jawa mirsani punika kados pralambang
bilih nafsu kang sampun kaolah saged dados tungganganing roh,
nuntun manungsa tumuju kaluhuran.
Dede cepeting raga kang dados wigatos, nanging kasiyagan rasa ninggalaken boboting donya.
Ing wengi punika,
langit mboten namung kapacak lintang,
nanging kapacak tatananing kawruh.
Saking Masjidil Haram tumuju Masjidil Aqsha,
saking Aqsha munggah dumugi Sidratul Muntaha, punika kados tataran gesang
kang kedah dipunlampahi saben insan: wiwit saking syariat, tumuju tarekat,
ngancik hakekat,
lan pungkasanipun manjing makrifat.
Piyantun Jawa ngendika,
urip punika mung mampir ngombe,
nanging Isra’ Mi‘raj maringi piwulang
bilih ngombe boten kenging nglangut, amargi lelampahan dereng rampung.
Kathah ingkang gumedhe dening pangkat drajat lan banda, sajatosipun namung dados lelabuhaning ego,
kang kados mega, endah ing pandelengan nanging gampil sirna.
Saking Isra’ Mi‘raj,
Gusti maringi dhawuh shalat, kang ing pangertosan Jawa boten namung minangka kewajiban, nanging minangka andha sukma.
Saben rakaat minangka undhakan, saben sujud minangka palenggahan,
kang nedahaken bilih manungsa namung saged luhur nalika purun andhap asor.
Wonten pasemon kang saged kauninga:
manungsa kadhangkala remen ngupaya munggah, nanging kesupen sinau sujud.
Kamangka ing sujud punika dumunung pepadhanging hakikat.
Sinten ingkang kersa tumungkul, punika sejatinipun kang dipunangkat drajatipun.
Mila, pèngetan Isra’ Mi‘raj
kagem tiyang Jawa
minangka weweling supados gesang boten namung rame ing njawi,
nanging sepi ing nglebet kang makarti.
Boten namung pinter ngatur tembung,
nanging wasis ngatur rasa.
Boten namung ngupaya pamuji manungsa,
nanging ngudi ridhaning Kang Kawasa.
Ing wekasan,
Isra’ Mi‘raj punika dede dongèng kang tebih,
nanging sedhahan kang tansah kababar saben wengi, nalika manungsa purun meneng, eling, lan ndedonga.
Sinten kang saged mi‘raj ing manah, punika kang sejatinipun sampun kondur.
Rahayu pèngetan Isra’ Mi‘raj Nabi Muhammad ﷺ.
Mugi dados suluhing gesang, ngreksa rasa, ngluhuraké budi,
lan nuntun manungsa tumuju kalanggengan.
Rahayu sagung dumadi.
Kudus. 16.01.2026
Tidak ada komentar:
Posting Komentar