ISRO' MI'RAJ Nabi Muhammad SAW

 ISRA’ MI‘RAJ PINANGKA PASEMON LAMPAH 

(Inggil Abinaya)

Nalika wengi pinilih dados wektu suci, lan sepi dados gapura panggihing rasa, piyantun Jawa sinau mirsani Isra’ Mi‘raj boten namung minangka cariyos mukjijat, nanging minangka laku batin,

lampahing sukma kang minggah saking petenging dunya mlebet padhanging pepadhang Ilahi.

Isra’ Mi‘raj, ing pangertosan wiyar,

kadadosan minangka lelaku kasunyatan, lelaku kang boten saged kawujud kanthi raga kemawon, nanging mbetahaken rasa kang sampun wening, manah kang sampun sumarah,

lan cipta kang sampun kapangku dening eling lan waspada.

Nalika Kanjeng Nabi Muhammad ﷺ

kasangga dening Buraq,

tiyang Jawa mirsani punika kados pralambang

bilih nafsu kang sampun kaolah saged dados tungganganing roh,

nuntun manungsa tumuju kaluhuran.

Dede cepeting raga kang dados wigatos, nanging kasiyagan rasa ninggalaken boboting donya.

Ing wengi punika,

langit mboten namung kapacak lintang,

nanging kapacak tatananing kawruh.

Saking Masjidil Haram tumuju Masjidil Aqsha,

saking Aqsha munggah dumugi Sidratul Muntaha, punika kados tataran gesang

kang kedah dipunlampahi saben insan: wiwit saking syariat, tumuju tarekat,

ngancik hakekat,

lan pungkasanipun manjing makrifat.

Piyantun Jawa ngendika,

urip punika mung mampir ngombe,

nanging Isra’ Mi‘raj maringi piwulang

bilih ngombe boten kenging nglangut, amargi lelampahan dereng rampung.

Kathah ingkang gumedhe dening pangkat drajat lan banda, sajatosipun namung dados lelabuhaning ego,

kang kados mega, endah ing pandelengan nanging gampil sirna.

Saking Isra’ Mi‘raj,

Gusti maringi dhawuh shalat, kang ing pangertosan Jawa boten namung minangka kewajiban, nanging minangka andha sukma.

Saben rakaat minangka undhakan, saben sujud minangka palenggahan,

kang nedahaken bilih manungsa namung saged luhur nalika purun andhap asor.

Wonten pasemon kang saged kauninga:

manungsa kadhangkala remen ngupaya munggah, nanging kesupen sinau sujud.

Kamangka ing sujud punika dumunung pepadhanging hakikat.

Sinten ingkang kersa tumungkul, punika sejatinipun kang dipunangkat drajatipun.

Mila, pèngetan Isra’ Mi‘raj

kagem tiyang Jawa

minangka weweling supados gesang boten namung rame ing njawi,

nanging sepi ing nglebet kang makarti.

Boten namung pinter ngatur tembung,

nanging wasis ngatur rasa.

Boten namung ngupaya pamuji manungsa,

nanging ngudi ridhaning Kang Kawasa.

Ing wekasan,

Isra’ Mi‘raj punika dede dongèng kang tebih,

nanging sedhahan kang tansah kababar saben wengi, nalika manungsa purun meneng, eling, lan ndedonga.

Sinten kang saged mi‘raj ing manah, punika kang sejatinipun sampun kondur.

Rahayu pèngetan Isra’ Mi‘raj Nabi Muhammad ﷺ.

Mugi dados suluhing gesang, ngreksa rasa, ngluhuraké budi,

lan nuntun manungsa tumuju kalanggengan.

Rahayu sagung dumadi.

Kudus. 16.01.2026

ADAB LAN KAWERUH

 

ADAB LAN KAWRUH

(Inggil  Abinaya)

Kathah titah ingkang ketaman pangertosan ingkang kirang wening nalika amidhangetaken ukara Arab, al-Adabu fawqal ‘Ilmi, ingkang asring dipun-tepaken kanthi prasaja: bilih adab punika langkung luhur tinimbang ngèlmu.

 Hananging, menawi dipun-rurah kanthi luhuring budi, ukara punika boten nyariosaken babagan asor-inggiling nilai, nanging ngenani prenahing palungguhan.

Adab boten ngasoraken kawruh, semanten ugi kawruh boten dipun-remehaken dening adab. Kalalihipun pinasthi dados paseduluran jati, kados pancer dalah palungguhanipun.

 Kawruh punika pamedaring cipta, déné adab punika pepayunging laku.

Kawruh tanpa adab, kadya curiga landhep tanpa warangka: saged nyabet, saged natoni, malah saged nyilakani sesami tuwin dhiri pribadi. 

Tiyang ingkang kawruhipun sundhul wiyat nanging boten tinalian dening tata, asring dados dhasaring angkara murka; nuwuhaken watak gumunggung lan ngenthengaken titah sanès. 

Kawruh ingkang boten kapangku dening adab saged malih dados racun, boten dados usada.

Kosokwangsulipun, adab tanpa kawruh, kadya lampah tanpa pituduh lintang: ketingal sareh lan alus, nanging saged kesasar tanpa dununging arah. 

Adab ingkang boten kasangga dening pangertosan saged mbleser dhateng kasalehan palsu; busananipun edi nanging suwung ing isi, lugu nanging kleru ing laku.

Mila, kawruh punika wigati minangka suluh ing nalar, déné adab punika kendhaling gesang. Kawruh maringi daya, adab maringi wates. Kawruh mbabaraken wawasan, adab nuntun satata. 

Kalalihipun boten prayogi dipun-tandhingaken minangka saingan, amargi sejatosipun adab punika sanes pepalang tumrap kawruh, nanging minangka panyelaras lan pangreksa jati.

Awit saking punika, boten trep manawi wonten panyandra:

“Muspra kawruhipun sundhul langit menawi boten nggadhahi adab.”

Ukara menika kados ngemot leres, nanging saged nuwuhaken sekat ingkang boten perlu, malah kadhangkala dados samudana ingkang nyirnakaken ajining kawruh. 

Ingkang langkung wening lan adil ing rasa, inggih punika:

 “Kawruh ingkang luhur kedah kineker dening adab, supados dados pepadhang, boten dados pamlarat.”

Utawi:

 “Kawruh tanpa adab boten sampurna, déné adab tanpa kawruh boten cetho jangkahipun.”

Adab punika sanes lawanipun kawruh, nanging pancer supados kawruh tansah lumaku ing margi kamulyan. 

Kawruh lan adab punika pindha sekar lan gandanipun: boten saged kapisah tanpa ngicalaken ayu lan aruming makna.

Mila, sumangga ngudi kawruh kanthi andhap asor, sarta nglelantas adab kanthi pangertosan. 

Awit ing pungkasan, kawruh ingkang dipun-agem kanthi adab badhe dados pepadhang jagad, boten dados pepeteng ingkang namung kinepungan busana kabecikan. 

( Insya Allah)

Kudus, 18.12.25